• Unheimisch

    Veiligheid is wel een thema aan het worden in mijn blog. Eerst wordt je door een snotaap in het zwembad ‘bedreigd’. Dan vindt een geretardeerde keukenboer uit Krimpen aan de IJssel dat ie telefonisch enkele SCUD-raketten moet afvuren. Deze week staat in het teken van de inbraakgolf in onze straat. Eigenlijk is die al een paar maanden aan de gang, maar als het dichtbij komt wordt het ‘unheimisch’ zoals onze oosterburen mooi kunnen zeggen.

    Dat geeft ook direct de relativiteit van het begrip ‘veilig voelen’ aan. Op mijn werk heb ik vaak te maken met mensen die moeten proberen maatregelen te bedenken die ertoe leiden dat de gemiddelde Maastrichtenaar zich veiliger voelt. Maar om te kunnen meten of iemand zich veiliger voelt, moet je eerst meten hoe veilig iemand zich überhaupt op enig moment voelt. Een nul-meting zeg maar. Vorige maand had ik hier met het grootste gemak een 9 aan gegeven. Toen er twee weken geleden om 18.30 bij mij buurman werd ingebroken – en we dit allemaal gehoord hebben, maar dachten dat ie dat zelf was – was dit cijfer in een klap een stuk lager. En geen beleid kan daar iets aan veranderen. Als overheid en dus ook als politie kun je jezelf voornemen vaker zichtbaar in het straatbeeld te zijn. Je kunt ook lantaarnpalen op donkere plekken neerzetten. Maar als het dievengilde er niet voor terugdeinst om op 18.30 uur in te breken, heeft dat beleid op het veiligheidsgevoel relatief weinig invloed. Je kunt hooguit je best doen en die dingen verbeteren waarvan je mag aannemen dat het de veiligheid ten goede komt. Je meet hoe je beleid is uitgevoerd en niet of het maatschappelijke effect (van een verhoogd gevoel van veiligheid) is bereikt. Dat is namelijk erg vluchtig. En daar kan niemand heel veel aan doen. Dat ondervind ik nu aan den lijve.

    Gisteren stond naar aanleiding van een inbraak op woensdagavond de politie op de stoep voor een buurtonderzoek. Of ik iets opvallends gezien had woensdag. Nee. Op een doorsnee dag lopen er 28 schichtige Marokkaanse jongens met petje langs. Staat er tussen 17.00 uur en 18.30 een Belgische Opel Vectra of Renault Megane voor de deur geparkeerd. Loopt er vanaf 11.00 een graatmagere vrouw (junk-look) met blauwe jas ongeveer 25 keer op en neer van de ene kant van de straat naar de andere en rijdt er minstens 4 keer per dag een auto met een kleine 70 km per uur over de drempels. Niks bijzonders dus. Vandaag ben ik dus met iets andere ogen gaan kijken en daar word je bijna schizofreen van. Toen we vanavond iets waren gaan eten bij de MacDonalds en de auto voor het huis parkeerde, stond er tegenover ons huis een dikke ongeschoren man (Oost-Europese look) met een mutsje op en een bluetooth oortje in. Op de uitkijk dus. Maar waarvoor? Heb de kinderen uitgeladen en ben nog even doorgereden om te kijken waar ie heenliep. Niet meer te vinden. Misschien tegen beter weten in de politie gebeld. Verteld wat ik heb gezien en nu maar hopen dat ze met die informatie iets kunnen. Het zal wel een druppel op een gloeiende plaat zijn, maar als iedereen zo denkt …..