• Invaders from Mars

    Een van de nadelen van ouder worden is dat met het verstrijken van de jaren herinneringen mooier worden. Gebeurtenissen in het verleden lijken wonderlijke fantastische gebeurtenissen. Een aaneenschakeling van hoogtepunten zonder dipje. Ik ben vast niet de enige die dat heeft, maar ik word daar met enige regelmaat aan herinnert als ik op de televisie series uit de jaren 80 zie. Als ik nu een film in de bioscoop zie die ‘modern’ geschoten is word je soms knettergek van die cameraman met Parkinson of die lichtflitsen die blijkbaar nodig zijn om me wakker te houden. Maar bij een gemiddelde serie uit de jaren 80 val je nu echt in slaap. Dodelijk saai is het zelfs en onvoorstelbaar voorspelbaar.

    Vroeger begon op vrijdagavond, rond de klok van 19.00 uur, het A-Team. Zeker het eerste seizoen was fantastische televisie voor een knulletje van 10 jaar. Na een paar jaar werd het toch saai omdat het concept maximaal werd uitgemolken. Steeds diezelfde auto die over een amper zichtbaar heuveltje in de berm over de kop vloog waarna de mensen gewoon uitstapte en wegrende. Om tien over half acht waren ze aan het lassen. De grot, garage, kelder, mijn, schuur, winkel waarin ze keer op keer om half acht werden opgesloten stond vol bouwmateriaal en er was altijd een functionerend lasapparaat en een stel gasflessen. Je zou denken dat juist lege gasflessen in een hoekje van zo’n ruimte werden gesmeten, maar in Amerika is dat kennelijk anders.

    Naar Science Fiction series als Battlestar Galactica, Buck Rogers, Doctor Who, Blake 7 of ‘V’ kun je helemaal niet meer kijken. Maar dat vond ik toen ook van de oude Star Trek afleveringen met Spock en Kirk. Toch staat een herinnering heel vast in mijn geheugen gegrift. Het is de film ‘Invaders from Mars’ uit 1953 die in 1982 op een zondagmiddag op de Nederlandse televisie is uitgezonden. Ik heb veel mensen gesproken die – net als ik – heel slecht hebben geslapen na het zien van deze film. Waarom? Er zitten weinig griezelige fragmenten in, maar de hoofdpersoon is een jongetje dat ongeveer net zo oud is als ik toen was. Als steeds meer mensen zich raar en opvliegend gaan gedragen gaat het jongetje op onderzoek uit en stuit dan op de bezoekers (in de meest slechte kostuums ooit) van de planeet Mars. Het mag duidelijk zijn dat de bezoekers het zeker niet goed met de mensheid voorhebben. Ik heb de film nog eens bekeken op YouTube en vind hem nog steeds knap gemaakt. Oordeel zelf maar.

    In 1902 werd er al een – fantastisch mooie – science-fictionfilm gemaakt door de Fransman Georges Méliès. Zijn verhaal van de reis naar de maan is prachtig maar ook hopeloos romantisch. Een maantje met ogen, een mond en oren. Maar in die tijd had nog niemand ooit een goede foto van de maan gezien. Even fantastisch als de film is het verhaal over het leven van Méliès zelf. Zeer recent eveneens prachtig verfilmd in de film ‘Hugo’, met een prachtige bijrol voor Sacha Byron Cohen. Ga beide film eens zien. Genieten!