• Frank

    Diep getroffen door het collectieve gevoel van rouw waarin ons land gedompeld is zit op een eenzame zolderkamer een hardwerkende vader naar het scherm van zijn computer te krijgen. Het kabinet zwalkt als een bezopen eend van links naar recht. De toekomst overpeinzend, donkere gedachten uitbannend en voortdurend vertoevend tussen hoop en vrees, kijkt de arme man naar zijn verwachte financiële situatie. Net als hij denkt dat het winnen van de staatsloterij een leuke opsteker zou zijn, gaat de telefoon.

    Goedenavond heer. Stoor ik u?“, vraagt een stem.

    Dat hangt er vanaf. Wie heb ik aan de lijn?” antwoord ik. Nog nasmeulend van mijn opbeurende gedachten van zonet.

    Mijn naam is Frank. Ik ben van de Postcodeloterij“. Frank klinkt precies als een medewerker van McDonalds die zo’n overduidelijk ingestudeerd riedeltje welkomsttekst afratelt. Ook doet hij me denken aan Churandy Martina. Alleen deze ‘Churandy’ vergeet te articuleren wat hem nagenoeg overstaanbaar maakt.

    Ik ben ook blij. Heb ik gewonnen?“, probeer ik. Ik doe niet mee met de Postcodeloterij dus het zou me hooglijk verbazen, maar wie niet waagt…..

    Nee heer, maar ik heb goed nieuws voor u ….“. Frank luistert helemaal niet naar wat ik zeg en gaat nu zijn verkooppraatje afsteken. Ik zucht. Over iets minder dan een minuut ga ik Frank vertellen dat ie het allemaal voor niets heeft verteld en dat ik toch niet meedoe met de Postcodeloterij, maar ik laat hem zijn verhaal vertellen.

    U speelt niet mee met de Postcodeloterij en dat is zonde  want als u nu meedoet steunt u niet alleen een heleboel goede doelen die jaarlijks miljoenen euro’s van ons uitgekeerd krijgen u maakt ook kans op prachtige prijzen en natuurlijk de straatprijs van heel veel miljoen plus de auto en als u nu meespeelt krijgt u voor de trekking van november evenveel loten gratis als waarmee u besluit mee te spelen kan ik u voor twee loten noteren heer?“.  Frank pakt het grondig aan. Niks vragen of ik wel wil meespelen. Gelijk de volgende vraag. Mijn originele plannetje is in duigen. Herpakken nu.

    Ach weet je Frank. Ik doe al mee aan de Staatsloterij en een mens moet in deze barre tijden keuzes maken. Ik wil best meedoen, maar dan moet ik over een maand weer opzeggen en bovendien kan ik me geen ergere straf voorstellen dan dat die vreselijke brulaap van een Starreveld hier voor mijn deur staat. Dan maar liever geen prijs.”  Nu is het de beurt aan Frank om te hergroeperen. Hij gaat er ook een stuk duidelijker door praten. Blijkbaar vind hij het ook leuk worden.

    Aha. Meneer kent de procedure?“, vuurt Frank terug. Ik denk snel na. Wat bedoelt Frank. Insinueert hij hier dat ik alles beter weet en dat ik het fout heb of bedoelt ie die kale eikel die je de prijs komt brengen.

    Sorry?” probeer ik eerst maar eens voorzichtig.

    U kunt altijd schriftelijk opzeggen en dan stopt uw abonnement op de loterij direct“.

    Dat bedoel ik. daar heb ik dus geen zin in. Dat vergeet ik en dan loopt het weer een maand door en dan bel je me voor de Kerst op om te vragen of ik geen extra loten wil kopen. En dat moet ik dan doen want anders maakt ik geen kans op een jaar lang gratis prei en een museumjaarkaart“. De weg naar de uitgang lijkt gevonden

    U kunt ook bellen“, probeert Frank nog.

    Nee, helaas Frank. Ik wil niet en doe niet mee“.

    Jammer. Mag ik u dan nog wijzen op het bel-me-niet-register ……….

    Dat bel-me-niet-register is zo’n beetje het traagst mogelijke telefonische keuzemenu dat er bestaat. Iedere keer neem ik mezelf voor het af te luisteren en dan in te toetsen dat ik dit soort gesprekken niet wil, maar mijn geduld is kleiner dan het bandje.