• Bezeikte boel…

    Deze week was er op televisie een documentaire over de 100 meter finale van 1988 in Seoel. Wellicht dat u net diegene bent die niet meer weet wat er toen gebeurd is, maar ik zal u heel kort bijpraten. Ben Johnson won. Was de Tour van 1998 de Tour Dopage. De spelen van 1988 waren Les Olympic Dopage. Ben Johnson was niet de enige zondaar. Officieel de gebruikelijke batterij Roemenen en Bulgaren werd betrapt bij het gewichtheffen, maar persoonlijk denk ik dat er tijdens deze Olympische Spelen ongelooflijk veel sporters aan de ‘dope’ gezeten hebben.

    Ben liep in 1987 al een wereldrecord. Carl Lewis kon zijn ogen niet geloven. Ben, die in bij de Olympische Spelen in 1984 in Los Angeles derde werd, liep hem volledig in de poeier. Die twee konden elkaar niet luchten of zien. Niet in het minst om Lewis ook een beetje een ‘zeikstraal’ was. Als ie won was het een enorme opschepper en als hij verloor was er altijd iets niet eerlijk gegaan. Toen Johnson zijn wereldrecord in Rome (9,84) rende claimde Lewis direct dat het een valse start was. Nadat Johnson had gewonnen leek Lewis Johnson te willen feliciteren. Het TV-commentaar was lovend. Wat een sportiviteit! In werkelijkheid voelde Lewis een seconde naar de finish al de behoefte de glans van Johnsons overwinning te poetsen. In 1988, het jaar van de Spelen, was Johnson geblesseerd. Zes weken deed ie helemaal niks. Nou ja. Hij spoot zijn reet vol steroïden, maar verder deed ie dan niks. Na zes weken ging ie weer trainen. Rende wat wedstrijden in Europa. Daar verloor hij voornamelijk en ging niet meer als torenhoge favoriet naar Korea. Daar verpulverde hij ineens zijn eigen wereldrecord (9,79) en liet Lewis in stamelende vertwijfeling achter. Nog geen 24 uur later werd ie betrapt. En kreeg Lewis alsnog de overwinning toegewezen. Van Johnson hebben we weinig meer gehoord.

    05f18da641df4c7e2bd2fdd9ae4a5855-1461172691De doping wordt steeds geavanceerder. De manieren om doping te ontdekken ook. Daarom worden de stalen tegenwoordig 10 jaar bewaard zodat het mogelijk is mensen in de toekomst alsnog te pakken. Recentelijk zijn de stalen van heel veel atleten in Londen opnieuw onderzocht. In totaal werden nog eens tientallen atleten gepakt. Een aantal van de gepakte atleten waren ook geplaatst voor de OS in Rio. Dat feest ging dus niet door. En dan waren er nog de Russen. Zucht. De russen.

    Wat moet je daar nu van vinden? Rusland heeft een op de Oost-Duitse leest geschoeide dopingprogramma opgezet. Niet alleen worden de sporters afgevuld met de meest geavanceerde prestatieverbeterende smurrie, om iedere kans op betrappen echt tot een minimum te reduceren worden er ook bouwtechnische aanpassingen aan drugslaboratoria uitgevoerd. Als in een scène uit de film ‘Oceans Eleven’ of ‘Die Hard with a Vengence’, worden er gaten en tunnels geboord in muren en worden de genummerde stalen verwisseld met stalen met nagemaakte labels. Daarin bevindt zich dan niet de lichtgevende urine van een gemutileerde Rus maar de keurige plas van een bosnimf uit de buitengebieden van het Russische Rijk van tsaar Poetin. Bezeikte boel zeg maar.

    En als je daar dan achter komt weet je niet wat je moet doen. Niet iedere Rus is natuurlijk corrupt. Dus een heel land uitsluiten van de Spelen is vreselijk oneerlijk voor al die sporters die geen doping gebruikt hebben. De Russische atletiekploeg mag sowieso thuisblijven. De overige sporters moeten aantonen dat ze geen doping hebben gebruikt. Dat moeten ze bewijzen door een testresultaat van een laboratorium buiten Rusland. Zonder tunnelstelsel dus. En nu doen er toch nog best wel wat Russen mee. Maar goed. Er doen ook heel veel andere sporters mee die zelfs in het verleden al eens ooit op het gebruik van toversnoepjes zijn betrapt.

    doping.000-750x332Eerlijk of niet, sport en doping horen bij elkaar. Niet van nature maar van armoede. Mensen willen winnen en de held zijn en dan neem je risico’s. Veel sporters gebruiken doping en komen er mee weg zolang ze maar keihard ontkennen. Kijk maar naar Lance Armstrong. Hij gebruikte zijn hele carrière EPO. Iedere ploegmaat van hem wist het. De halve wielerpers vermoedde het, maar niemand durfde het hardop te roepen. Want Lance nagelde je aan de spreekwoordelijke schandpaal. Hij was zo de weg kwijt dat ie zich onschendbaar achtte. Totdat een aantal mensen het zat waren en zijn kaartenhuis instortte. Al lijkt ie het zelf niet helemaal te begrijpen. Want dat is het meest frappante van dopingzondaars. Het berouw staat in geen enkele verhouding tot het bedrog.