• Pleitte

    crash.0.0Chris Boardman zei vandaag dat hij het parcours van de olympische wegwedstrijd onverantwoord gevaarlijk vond. Wie de val gisteren van Annemiek van Vleuten heeft gezien zal zich daar iets bij voor kunnen stellen. Een dag eerder lag op dezelfde plek Nibali ineens tegen het asfalt. Nibali brak twee sleutelbenen. Van Vleuten heeft een zware hersenschudding en drie beschadigde ruggenwervels. Maar lag dat aan het parcours? De meeste rensters gingen namelijk niet op hun gezicht.De meeste rensters hadden ongetwijfeld ook de beelden van Nibali van een dag eerder gezien.

    De hoge stoepranden langs het parcours maken een schuiver in de afdaling uiterst gevaarlijk. Van der Vleuten lag samen met Abbott ongeveer 50 seconden voor. Abbott is door haar ziekte, ze heeft anorexia en dat is te zien, zo licht als een vlo en zo daalt ze ook. Haar lichtgewicht maakt haar ook een uitstekende klimster, maar op het vlakke had ze geen kans gemaakt tegen Van Vleuten. Dus Van Vleuten hoefde dus helemaal niet. Ze kon op haar gemak dalen. Geen risico’s nemen, maar dat deed ze niet. Is het parcours dan gevaarlijk?

    profileIk zal Chris Boardman eens wat anders vertellen. De Olympische wegwedstrijd van de mannen en de vrouwen was zonder enige twijfel de mooiste wedstrijd die ik de afgelopen twee jaar heb gezien. De waaieretappe van twee jaar geleden in de Tour de France was de vorige. Hoe kwam dat? Allereerst werd er in kleine ploegen gereden. Bij de olympische spelen rijdt iedere renner of renster voor zijn of haar land. Het teambelang is ondergeschikt aan het persoonlijk belang. Bij de start althans. Zodra een renner in de gaten krijgt dat het niet zijn of haar dag is zal de renner in dienst gaan rijden van die collega die zich wel goed voelt. Als, zoals bij de heren, Tom Dumoulin na 15 km afstapt en Wout Poels met stalen poten het struweel in duikt, heb je daar weinig last van. Bovendien, en dat is het tweede leuke, rijden ze allemaal zonder oortjes. En nu zal er wel weer gezegd worden dat Annemiek van der Vleuten en/of Vincenzo Nibali met die oortjes niet waren gevallen maar dat is natuurlijk ‘gelul’. Als je met 60 km per uur over een weg, waarvan bekend is dat er olie op ligt, naar beneden suist terwijl het lichtjes begint te regenen zou ik denken: Oppassen! Daar hoeft geen ploegleider iets voor in mijn oren te tetteren.

    19ad6360-9db0-11e4-899f-fa2829d424b1_web_scale_0.0608766_0.0608766__Majka werd twee kilometer voor de finish ingerekend. Abbott zag de lijn al toen Johanson, Van der Breggen en Delonghi voorbij denderden. Prachtig. Van der Breggen maakte het prachtig af maar kon nauwelijks blij zijn. Renners die in de tour van 1995 oud-olympisch kampioen Fabio Casartelli hebben zien liggen wisten direct. Dit is foute boel. Zoals Van Vleuten bleef liggen was ook foute boel. Van der Breggen dacht dat ze dood was. Ik eigenlijk ook. Ongeacht de vraag wie het schuld is is een Olympische wegrit blijkbaar wel belangrijker dan het leven van een deelnemer. Het duurde een behoorlijk tijdje voordat iemand Van Vleuten, die verre van comfortabel, om een stoeprand gevouwen lag, ook maar een helpende hand toestak. Een toeschouwer filmde het tafereel. Een motorrijder ging het verkeer staan regelen en pas na een minuut of twee kwam er iemand met een EHBO-diploma rondjes lopen rond de renster.

    De bondscoach was al pleitte. ‘Ik heb nog drie meiden die meedoen’, luidde zijn repliek. Dat klopt. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Je zou ook kunnen zeggen dat Van der Breggen ook gewonnen zou hebben als de bondscoach wel gestopt was. Daar verandert de bondscoach niks aan. Ze reden tenslotte zonder oortjes. Weet u nog.