• Science Friction

    Ik heb een probleem. Zo begint ieder therapie meestal hè. Eerst accepteren dat er iets met je aan de hand is. Zeggen dat er iets met je aan de hand is, is overigens iets totaal anders dan ook begrijpen dat er iets met je aan de hand is. Zodra dat hetzelfde is kun je beginnen met werken aan een oplossing. Ik zit nog niet in de tweede fase. Ik weiger nog te geloven dat het aan mij ligt. Maar realiseer me wel dat ik steeds meer begin te lijken op de spookrijder die niet snapt waarom de beste nieuwslezer het op de radio over slechts één spookrijder heeft. Hij ziet er een heleboel.

    Is het dan zo erg met mij gesteld? Nou, natuurlijk niet! Maar ik ben wel in de war. Als kind was ik dol op alles wat met sciencefiction te maken heeft. Ik heb alle afleveringen van Star Trek, Blake 7, Battlestar Galactica en Buck Rogers gezien. Sommige wel 5 keer. Maar Star Wars? Snap ik gewoon niet. En ik weiger gewoon te geloven dat iemand dat wel helemaal snapt. Ik denk dat iedereen maar doet alsof. En als ik dit hardop zeg dan kijken ze me vreemd aan. ‘Natuurlijk snap ik Star Wars’, zegt iemand dan. ‘Zo moeilijk is dat toch niet.’ Nee? Hmmm.

    Wat er allemaal aan vooraf ging….

    Ik snap dat er een goede en een kwade is. En dat de goede soms de kwade wordt en de kwade soms toch een beetje goed is. Maar soms ook niet. Ik snap dat er ergens een groen mannetje met een kruk op een planeet rondloopt die verstoken is van ieder transportmiddel en internet maar wel toegang heeft tot de Force. En van de Force weten we een heleboel behalve wat het is. Je kunt er mee vliegen. Communiceren. Koffie zetten. En jaren gevaarlijk over een rots in de zee naar den einder staren zonder je te vervelen of te eten. Maar iedereen snapt dat. Van Star Wars zijn inmiddels een film of 10 gemaakt en steeds weer zit de bioscoop vol mensen die de nieuwste film de beste ‘tot nu toe’ vinden en het verhaal tot in detail lijken te begrijpen. Hmmmm….. Dan ligt het dus aan mij. Ik haak eigenlijk al af na het naar buiten vliegen van de tekst waarbij ik me niet kan concentreren op zowel de tekst in beeld als de onvermijdelijke ondertiteling. Het gevolg? Verdwaald voordat de wandeling is begonnen! Hoe slecht is het ook wanneer je een half boek nodig hebt om een flinterdun verhaal in te luiden dat telkens weer hetzelfde is.

    De Sentinel zet het op een lassen!

    Maar toch. Alle technische vooruitgang heeft en nog niet toe geleid dat apparaten minder snel kapot gaan of zichzelf kunnen repareren. Al eens een modem gekregen van Ziggo? En dat proberen aan te sluiten? En dat ze dan bij Ziggo vragen of je wel de juiste kabels hebt gekocht? Die van 40 euro per meter? Omdat anders NPO3 het niet goed doet en je steeds van die blokjes in beeld hebt? Weer hmmmmm….. Ook al eens naar ‘The Matrix’ gekeken? Die film die u wel maar ik maar niet lijk te begrijpen. Waar een ruimteschip ergens rondvliegt of zwemt of duikt of doet en daarbij steeds wordt aangevallen door robotachtige octopussen die zich op de romp van het vlieg-vaar-duik-ding vastklampen en dan gevaarlijk gaan staan ‘lassen’. Daarbij slaan ze hele stukken van het schip af en overal binnen vliegen de vonken in het rond en alles breekt af, ontploft en stort in. Maar….. alles blijft werken. En er zit echt wel iets meer los dan een kabeltje. Wat ook erg frustrerend is, is dat je iemand lijkt te kunnen doodschieten maar dat ie dan telkens toch weer opstaat en zichzelf herstelt – dat heb ik overigens een modem van Ziggo nog nooit zien doen – behalve aan het eind van de film. Dan blijkt dat als je iemand niet zomaar doodschiet, maar heel erg doodschiet dat het wél einde oefening is. In ieder geval tot het volgende deel van de Matrix: Deel 2.

    Soms is er een uitzondering. Blade Runner is een film die in 1984 gemaakt werd en die was gebaseerd op een boek: Do Androids dream of Electric Sheep? Afgekort DADOES. Feitelijk de digitale nachtmerrie waarin mensen en robots niet van elkaar te onderscheiden zijn en er ingewikkelde testen aan te pas moeten komen om een ‘replicant’ te onderscheiden van een mens. Harrison Ford speelt Deckard. Op de magnifieke klanken van Vangelis speelt het verhaal zich af in november 2019. Dat is over een paar maanden. Ziet de wereld er nu zo uit als in die film? Nee! Een klein beetje dan? Ook niet. Maar wat een prachtige film! Tenminste…. Zolang je het onvermijdelijke en voor mij weer onbegrijpelijke vervolg Bladerunner 2049 aan je voorbij laat gaan.