• Vive la France

    Heel de wereld was razend enthousiast over de voorlaatste Tour de France. Ik ook. Ik ben bij de start gaan kijken in Brussel en heb mezelf een dag heerlijk ondergedompeld in een van de grootste sportevenementen die er bestaat. Ik was er al vaker geweest. Ik heb een keer langs de kant van de weg gestaan toen de karavaan de berg in het Savelsbosch in Gronsveld op reed. Een keer in Luik. Een keer in Verviers en nu dus in Brussel.

    Le Grand Depart en Bruxelles..

    Helaas voor ‘ons’ ging vlak voor de finish Dylan op zijn muil. Maar gelukkig maakte Mike Teunissen het toch af voor Lotto-Visma. Mike is een leuke vent. Die gun je een gele trui wel. Al had ik het Sagan ook gegund. Maar degene die voor mij de Tour kleur heeft gegeven is A la philippe. Wat een leuke kerel is dat! Daar houd ik nu echt van. Gewoon er op ‘kletsen’ en zien waar het schip strandt. Hij wint een etappe. Dan nog de tijdrit en is in de bergen bijna niet te lossen en kan dalen als een aërodynamisch stokbrood.

    Veertien dagen reed ie in het geel. Terwijl wij maar aan het slap ouwehoeren waren over waaiers en het moment zaten af te wachten waarop Kruijswijk het geel zou pakken. We wisten wel dat dat nooit zou gebeuren maar hoe houd je anders mensen aan de buis gekluisterd? Dione de Graaff is gewoon een goede presentatrice. Daar ga ik niks vervelends over zeggen. Maar ze is misschien we te lief voor een programma als de avondetappe. Waar het vooral gezellig moet zijn. Herman (van de Zand) op een parkeerplaats met een bus op de achtergrond waar de wasmachine (in teamkleuren) draait, die clown uit hangt. Ook leuke vent hoor die Herman, maar het is toch vooral alsof ik naar Jan Smit aan het kijken ben die met zijn vrienden de zomer door probeert te komen in Spanje. De NOS filmt een clubje hele leuke mensen die drie weken op de meest prachtige locaties feel-good TV maken waar geen kritische vraag gesteld wordt. Rob Harmeling is de vaste positivo die alles wat Nederlands is ‘machtig mooi’ vindt. Henk Lubberding duidt de koers, maar helaas vooral op de dagen dat er gesprint moet worden. Het is allemaal mierzoet.

    A la Philippe

    Want eigenlijk was er natuurlijk geen ene flikker aan deze tour. Er gebeurde eigenlijk helemaal niks. Jumbo reed goed maar Kruijswijk heeft precies nul keer aangevallen. Heeft Bennett gemaand zachter te rijden op de Tourmalet. Ging er bij iedere versnelling van Bernal of Pinot direct vanaf. Verloor niet veel maar won ook niks. Heeft heel veel te danken aan de ploegentijdrit, maar had natuurlijk nooit van Alaphilippe mogen verliezen in de individuele tijdrit. Ik fiets zelf ook wel eens en ik weet dat het soms gewoon niet harder kan. Maar een tour winnen zonder etappeoverwinning is toch jammer. Natuurlijk is het knap wat Kruijswijk doet en natuurlijk verdient ie daarvoor een applaus. En hij kan er ook niks aan doen dat de weergoden roet in het eten hebben gegooid maar hij had niks aan de uitslag van de tour veranderd wanneer de etappes normaal doorgang hadden kunnen vinden. Sterker nog. Wanneer Pinot niet was uitgevallen denk ik dat hij helemaal niet op het podium had gestaan. En over een paar jaar herinner ik met Pinot en Alaphilippe nog. Kruijswijk ben ik dan vergeten. Wanneer je herinnert wil worden moet je opvallen. En dat deed deze tour bijna niemand. Bijna niemand. Alaphilippe en Pinot uitgezonderd.

    Vive la France.