• Corleone

    Toen ik nog een klein menneke was woonden er bij ons in de buurt een heleboel kinderen die een stuk groter waren dan ik en bovendien – in mijn ogen dan – uiterst gevaarlijk. Het waren natuurlijk gewoon snotneuzen van een jaar of 15, maar dat was voor mij reden genoeg om oogcontact te vermijden en ze al helemaal niet aan te spreken. Soms ging dat per ongeluk fout en dan waren de poppen aan het dansen. Ik kan me herinneren dat het een keer flink gesneeuwd had en op grasveldje achter het huis van mijn ouders een flink pak sneeuw lag. Daar kon je natuurlijk prachtig sneeuwballen van maken en die iemand in zijn nek gooien. Probleem met sneeuw is alleen dat mensen nagenoeg onherkenbaar worden en dan is een vergissing gauw gemaakt.

    Toen er namelijk die avond geheel spontaan op het veldje een sneeuwballengevecht tussen twee groepen kinderen ontstond bleef ik daar geïnteresseerd naar kijken.Ik wou wel graag meedoen, maar wist niet goed aan welke zijde ik dan mee moest strijden. Bovendien waren de kinderen een stuk ouder dan ik. Terwijl ik zo die groepen gade sloeg was ik in mijn handen de meest perfecte sneeuwbal allertijden aan het boetseren. Opeens werd mijn aanwezigheid door een meisje van een van de groepen opgemerkt en die gooide een sneeuwbal in mijn richting. Dat meisje woonde pas net bij ons in de buurt en was van het  type viswijf. Een enorme bek vuiligheid die eigenlijk niks anders deed dan schreeuwen. Ik had nu een aanleiding om mee te doen en dacht speels een balletje haar richting in te gooien. Ik kon in die tijd meer dan redelijk gooien en de bal was inmiddels ook niet meer van sneeuw maar van ijs en trof haar niet bepaald zacht op haar achterhoofd. Daar kon ze niet echt mee lachen, en ontstak direct in blinde woede en rende mijn kant op. Ik pakte vlug en homp sneeuw, maakte een nieuwe bal en gooide die vlug in haar richting. Ook deze bal ging iets te hard en raakte haar vol op haar neus. Werd ook niet echt gewaardeerd. En toen ook de laatste bal een voltreffer op het hoofd was dacht ik dat het maar eens tijd werd om de benen te nemen. Ik was alleen niet slim genoeg om naar de voorkant van het huis te rennen, maar maakte dat ik via het poortje in de achtertuin naar binnen kwam. Foute beslissing! Ons huis is een half uur lang bestookt door sneeuwballen van beide kampen en ook de weken daarna ben ik het meisje wijselijk uit de weg gegaan.

    Vandaag ging ik met Teun zwemmen en toen we ons gingen omkleden waren een paar jochies bij de kleedlokalen aan het doen wat jochies doorgaans altijd bij kleedlokalen doen. Zakken chips over de grond smijten, hard boeren, veel schreeuwen en kijken of ze een hokje bij de meisjes kunnen openkrijgen. Teun was er een beetje bang van en ik vroeg of ze daar mee op wilde houden en uiteraard deden ze dat niet. Terwijl ze zelf dachten als Ninja’s geruisloos ons kleedhokje te kunnen besluipen, hoorde ik ze in werkelijkheid door het gekraak van de chipszak al van ver aankomen. Direct nadat een van de helden tegen de deur van ons hokje had geschopt deed ik de deur open. De chips vloog van schrik over de grond en de dader stond verstijft te kijken terwijl de andere twee vlug wegrenden. Eerste reactie van het ventje: ‘Ik ga mijn familie bellen. Dat zijn Italianen. Weet je wel …. MAFFIA Jongûh’. Dat had ik vroeger eens moeten zeggen.