• Franciscus d’n Urste

    witte-rook-in-vaticaan-we-hebben-een-nieuwe-paus-id4220092-1000x800-nNa slechts een paar jaar de scepter over de Rooms Katholieke kerk gezwaaid te hebben had Paus Benedictus er begin februari genoeg van. Voor het ‘normale’ volk is onduidelijk wat nu precies de bestuursvaardigheden van een paus moeten zijn, maar bij de verkiezing van iedere nieuwe paus wordt dit als een van de belangrijkste vaardigheden bestempeld. Ik heb daar in de praktijk nooit iets van gemerkt, en al helemaal niet bij Benedictus XVI die, toen de beerput een paar jaar geleden openging, vooral dat deed dat katholieken tot een soort kernkwaliteit hebben ontwikkeld: niks en hopen dat het overwaait. Het waaide alleen niet over dus lanceerde de kerk als contra attaque weer de gebruikelijke dogma’s over abortus, homo’s en euthanasie. Maar zoals het een stel zeurderige bejaarden betaamd doen ze dat dan weer uiterst onhandig waarna een team van communicatiespecialisten uiterst omzichtig de paus probeert te bewegen tot tenminste een kleine knieval en bijstelling van hetgeen gezegd is zodat de wereld weer opgelucht kan ademhalen.

    Hongerig door de gekregen kans probeert het PR team ook de nieuwe media nog even onder de aandacht te brengen. De vorige paus, die toch de indruk wekte in zijn leven nog nooit een computer te hebben aangeraakt, heeft ongetwijfeld geroepen ‘doen, zolang je mij er maar niet mee lastig valt’. Voortvarend ging het team aan de slag om te redden wat er te redden viel, maar een dogma is een dogma en ook als het op Facebook staat zijn de onzinnige kreten over het gebruik van voorbehoedsmiddelen in Africa stupide.

    image-3714438Met het opstappen van Benedictus was het tijd voor een nieuwe paus. Geen tussenpaus meer zoals Benedictus bij voortduring door de media was bestempeld, maar een paus die alle problemen zou gaan oplossen. Een sterke leider, met uitstraling en charisma. Toen de witte rook uit het – in allerijl door de Romeinse brandweer geplaatste – extra schoorsteentje kwam en bleef komen hield de wereld haar adem is. Zou het de Braziliaan Odilio Scherer worden of de aartsbisschop van Milaan Scola. Een niet al te kwieke Franse kardinaal had de taak op zich genomen het volk van de keuze van het conclaaf op de hoogte te stellen. Blij als iemand die de aardappelen staat af te gieten riep hij na wat overstaanbaar gemumpel ineens: Habemus Papam. Daarna weer een brij aan tekst waaruit iedereen dan probeerde het woordje Scola of Scherer te destilleren. Maar de naam kwam niet. Ik verstond het woord Bergoglio wel, maar wist niet dat hij kandidaat was dus legde de link met een persoon niet. Ik versta tenslotte geen Italiaans of Latijn en al helemaal niet als het met een overdaad aan galm door een kardinaal in opperste vervoering wordt uitgesproken.

    Sasha de Boer, de mooie nieuwslezeres van het acht uur journaal die – hoe toepasselijk – onlangs haar abdicatie als anchorwoman van het journaal aankondigde, bracht uitsluitsel. ‘Het is Bergoglio’. ‘Dus toch’, was het commentaar van de twee specialisten. Dus toch? Ik denk dat ze bedoelde dat ze er toch compleet naast hadden gezeten en gewoon de internationale media hadden nagepapegaaid.  Maakt natuurlijk ook niet uit. Borgolio maakt een goede eerste indruk. Hij zei, toen hij het balkon betrad, namelijk ‘Buona Sera’ hetgeen vrij vertaal ‘Goedenavond’ betekent. Wat een Paus! Hij zegt goedenavond in plaats van ‘Stelletje achterlijke klootzakken. Ga iets zinnigs doen in plaats van anderhalf uur in de stromende regen op mij, en die Muppets op het balkon hiernaast, te wachten’. De tekst die een paus normaal gesproken in een onherkenbaar Latijns dialect blijkbaar hoort uit te spreken. Lang duurde de euforie overigens niet. De media had haar werk goed gedaan. Ze wisten alles. Dat het een Jezuïet was en voor zichzelf kookte. Iemand anders wist te melden dat hij een paus van soberheid zou zijn. Na een uur was de paus bijna getrouwd geweest en was de vrouw met wie hij dat bijna gedaan had al geïnterviewd. Na twee uur werd zijn rol bij het Videla-regime al voor het eerst openlijk ter discussie gesteld. Hij zou namelijk betrokken geweest zijn bij de verdwijning van twee Jezuïeten in die tijd.

    Aanstaande dinsdag is de inhuldiging en voor die tijd zal er nog wel een bak stront gevonden worden die de paus over zich heen moet krijgen. Het zal duidelijk zijn. Ik heb de media niet hoog meer zitten en vind de kerk eigenlijk maar een laf orgaan dat gewoon structureel weigert zichzelf echt aan te pakken. Wie krijgt er nou op 76-jarig leeftijd nog de verantwoordelijkheid om een orgaan met meer dan 1 miljard gelovige aanhangers te besturen en te veranderen? Dat kan toch bijna niks worden. Maar wie ben ik om hem het voordeel van de twijfel niet te gunnen? Hij maakt tenslotte wel een sympathieke ‘urste’ indruk.