Zweet

• Posted on oktober 9, 2015
• by Paul
• in Nieuws
• 1 Comment.

Kunt u zich een klein beetje verplaatsen in het leed van een medemens? In de schaamte die het maken van een kolossale fout met zich kan meebrengen? De pijnlijke vertwijfeling in de ogen van Ella Vogelaar nadat Rutger Castricum haar confronteerde met een vraag over een spindokter die ze zou hebben toegewezen gekregen. Ella liep voor de vraag weg en had daar direct spijt van maar kon toen geen kant op. Nu vind ik Castricum de ‘Paardenlul des Vaderlands’, maar de scene was gruwelijk confronterend. Ella werd wanhopiger en zou het liefst in de grond zijn weggezakt.

Iedereen kan zich Ad Melkert herinneren die na de eclatante winst van Pim Fortuyn bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2002 zichzelf in het fraktievoorzittersdebat onsterfelijk belachelijk maakte. Scheel van jaloezie kon hij zichzelf niet vermannen en was als een klein kind zelfs niet in staat Fortuyn aan te kijken of zelfs direct toe te spreken. Hoe zal die man die nacht geslapen hebben? Of wat te denken van Dick Advocaat die tijdens het EK in 2004 in de wedstrijd tussen Nederland en Tsjechië Arjen Robben wisselde bij 2-1. Robben was levensgevaarlijk die wedstrijd. Na zijn vertrek stond Nederland binnen no time met 2-3 achter. Hij heeft – op zich Dickie’s – recht geluld wat krom is maar het heeft nooit mogen baten. Dit was een kolossale blunder.

Zelf heb ik ook mijn momenten gehad. Nooit zo publiekelijk natuurlijk maar toch. Ik kan me herinneren dat ik als kind in de winter op het grasveldje achter het huis van mijn ouders sneeuwballen aan het gooien was. Niet naar iemand of iets in het bijzonder. Op zeker moment kwamen er een paar kinderen (ouder en jonger dan ik) meegooien en die hadden het op rolluiken en openstaande ramen voorzien. Op zich niet iets wat ik niet gedaan zou hebben, maar ik was wel zo slim dat niet bij mijn buren te doen. Dat deden zij dus ook niet vandaar dat ze bij ons achter stonden te keten. Het was ook duidelijk dat het niet zo’n fijn volk was. De jongste van het stel was een brutaal ettertje die – gesterkt door de aanwezigheid van zijn vuilbekkende oudere zus – er niet voor terugdeinsde van dichtbij een verse sneeuwbal in je nek te gooien. Daar moest ik al vrij snel niks van hebben dus besloot ik het manneke bij zijn volgende charge te laten struikelen. Dat lukte iets te goed. Hij klapte netjes op zijn plaat en ging zijn oudere zus er bij halen. Die had niet veel nodig om in blinde woede te ontsteken en rende snel als een dolle stier op me af voor een pak slaag. Daar had ik niet heel veel trek in dus meende ik een van de twee sneeuwballen – die al een paar minuten in mijn handen circuleerden – richting deze jongedame te moeten gooien. Nu kon ik vrij goed gooien, dus ik wist ook dat de door mij gewenste nauwkeurigheid het best bereikt kon worden door de bal een aanzienlijke snelheid mee te geven. De bal raakte haar vol op haar voorhoofd. De bal was ook zo hard dat ie niet eens uit elkaar spatte. Zij wel. Nog woedender en nietsontziender stormde ze nu door. Het zou nu zeker niet bij een schop blijven. Er moest bloed vloeien. Dus besloot ik ook projectiel twee in de strijd te gooien. Zelfde tactiek, zelfde resultaat. Alleen nu niet op haar voorhoofd, maar op haar neus. Twee fantastische voltreffers waar ik eigenlijk nog trots op ben, gevolgd door de fout van mijn leven. Het gegil, schreeuwen en roepen kunnen we het geluid dat ze voortbracht niet meer noemen, trok andere hulptroepen aan. En ik had geen bal meer. Bovendien waren het er meer dan ik ooit aan zou kunnen, dus ik zette het op een lopen. Niet te ver, maar direct de tuin van mijn ouderlijk huis in en hup naar binnen. Ik denk dat het minutenlang sneeuwballen heeft geregend op het huis totdat mijn vader uiteindelijk – uit vrees voor de ruiten – maar eens verhaal is gaan halen. Het gooien stopte maar het was wel duidelijk waar ik woonde. Daags daarna kwam ik haar op school tegen en toen zag ik ook hoe raak de twee ballen waren geweest. Veel last heb ik er uiteindelijk niet van gehad.

Of dat ook geldt voor de leraar van het Sint Ursula die deze week per ongeluk een foto van zijn piemel naar de groepsapp van van zijn klassen duurde waag ik te betwijfelen. Ik begrijp best dat je met je eigen vrouw, vriend of vriendin erotische gesprekken voert. Dat doe je thuis ook wel eens. Maar dat allemaal kracht bij te zetten door er een nudie bij te zetten begrijp ik al een stuk minder. Het zou al vervelend geweest zijn wanneer je per ongeluk op die groepsapp gezet zou hebben dat je er helemaal klaar voor bent, maar in plaats daarvan ga je gelijk voor het ‘grote’ werk. Wat ik me probeer voor te stellen – en ook ik vind dat we deze man nou niet direct keihard moeten aanpakken – is het gezicht en de lichaamstaal van deze man wanneer hij ontdekt wat hij heeft gedaan. Dat ontdekt ie eerder dan dat hij de volgende dag op school komt. Dat ontdekt hij waarschijnlijk vrijwel direct. De app is verzonden. De foto staat op de servers van WhatsApp en niet alleen meer op jouw telefoon. Je denkt aan de kinderen die het gaan zien en wat ze morgen gaan zeggen. Hoe lang zou het duren voordat de directie hem op het matje roept. Zullen de ouders zijn vertrek eisen. Komt dit bij ‘Hart van Nederland’ ? Direct loopt je bloeddruk in het rood. Het zweet spuit onder je oksels vandaan. Je trilt, rilt en voelt een soort elektrische schok in je hele lijf. Maar het is te laat. Je kunt alleen maar wachten.

Ik heb wel eens een mail gekregen die zo vol onzin stond dat ik een collega wou informeren over de tomeloze domheid en gebrek aan kennis die de verzender van de originele mail ten toon spreidde. Gedreven door irritatie let je dan even niet op en hup weg is de mail. Niet naar de collega, maar naar verzender die je in de mail belachelijk maakt. Dan begint het lange wachten. Het lange bezwete wachten.