• Last Waltz?

    André Rieu is weer klaar op het Vrijthof. Al dik een week. En ik zit me eigenlijk al een week af te vragen wat ik daar nu eigenlijk nog van moet vinden. Toen ik nog voor het Theater aan het Vrijthof werkte hielp ik ieder jaar mee om op de avond van de voorstellingen voorkomende problemen op  het plein op te lossen. Troubleshooter heette die functie. Dat was heel erg leuk om te doen en het is ook absoluut een feit dat de mensen die naar Rieu komen kijken helemaal tevreden naar huis gaan en dat ze een show van formaat voorgeschoteld krijgen.

    Maar toch vraag ik me af wat de houdbaarheid van deze show zal zijn. Feit is namelijk ook dat ie nog maar 4 avonden volgespeeld krijgt in Maastricht. Hij vist natuurlijk zijn eigen vijver leeg door binnen een straal van 200 km op nog meer plaatsen te spelen, maar langzaam maar zeker komt er ook de sleet in. Ik heb hem een keer of 20 gezien en in die periode stonden steeds nagenoeg dezelfde artiesten op het podium. De 3 platin tenoren die in alle grote operahuizen van de wereld hebben gezongen beginnen trekjes te krijgen van een schizofrene ijsbeer die constant in een klein hok dezelfde bewegingen blijft maken. Ik geloof er dan ook geen ene flikker van dat die gasten in al die operahuizen gezongen hebben of het moet op het toilet of voor de voordeur zijn, maar in dat geval heb ik ook op veel beroemde plekken in de wereld gezongen. De twee sopranen kunnen prachtig zingen, maar worden steeds meer uitgedaagd liedjes te zingen die helemaal niet bij ze passen. Ze kijken er vaak zo ongelukkig bij dat ik me afvraag of het ze niet gewoon door de strot wordt geduwd. Twee jaar terug zong de Braziliaanse sopraan (met de marketing van meneer Rieu is niks mis) een lied van Michael Jackson. The Earth Song. Ik vond het verschrikkelijk, maar ik vind het meestal verschrikkelijk als een klassiek stem een modern nummer probeert te zingen. Daar hebben ze de juiste techniek niet voor en stotteren wat achter de originele tekst aan en schreeuwen op het eind vaak het nummer totaal naar de verdoemenis.

    Als Rieu opkomt staat het hele orkest met een strijkstok te zwaaien, maar toch hoor ik een volledig orkest spelen. Als de meute het podium heeft bereikt wordt de viool onder de kin geplaatst en begint iedereen met de band mee te spelen, maar ik hoor het verschil niet. Met andere woorden: als ik hier wordt bezeikt, word ik waarschijnlijk de hele show door voor de gek gehouden. Het is dan ook echt een show. Rieu weet wat het publiek leuk vind dus heeft de klarinettiste het ieder avond aan de stok met de trombonespeler. Zit het orkest na 2 uur met smurfenmutsen op en weet ie de vaak hoog bejaarde leden van de Mastreechter Staar te laten springen als een kangoeroe op een of ander stompzinnig Australisch volkswijsje.

    De wals is ver te zoeken al wordt ieder jaar ‘Die schöne blauen Donau’ opgevoerd waarbij spontaan allerlei mensen opstaan om te gaan dansen, maar dat was het dan ook. In de jaren dat ik heb gewerkt heb ik Benny Nijman, Vicki Leandros, Dj Ötzi, Ziesjoem, Heino en nu Vader Abraham voorbij zien komen. Topartiesten van weleer waarvan de helft inmiddels dood is en de andere helft het ook is, maar nog niet weet.

    Toch ben ik er nog steeds niet uit. Want het is natuurlijk wel toegestaan om geld te verdienen. En hij maakt zich er zeker niet met een jantje-van-leiden vanaf. Het is op en top professioneel, maar met mooie muziek die smaakvol gebracht wordt heeft het steeds minder te maken. En dat is geloof ik toch wel mijn criterium voor een goed muzikaal optreden. Maar 15 duizend man per avond delen die mening niet. En waarom zouden ze ook.