• Kort lontje

    Schermafbeelding 2013-01-03 om 20.08.55‘Knaljaar voor Sylvie’, kopt de grootste kwaliteitskrant van Nederland op haar website. Geen slechte grap van de hoofdredactie, maar een citaat uit haar eigen column in Grazia. God mag weten wat voor een tijdschrift dat is, maar ik vermoed dat het een ‘LINDA’-achtige glossy is. Duur papier, veel reclame, een onzinnige sex-test, de rubriek van Sylvie en een cursus preisnijden voor beginners.

    Voor Sylvie was het inderdaad een knaljaar. Ze verhuisde weer van Londen naar Hamburg. Pikte eerste nog even de olympische spelen mee waar ze met manlief en zoon naar de voorrondes van de 10 km zwemmen ging kijken. Misschien we het meest saaie onderdeel van de hele olympische spelen, maar de kaarten waren gratis dus ze mocht niet klagen. Haar carrière in Duitsland als stijlicoon zit geweldig in de lift. Stijlicoon met een hoofdletter T. Persoonlijk heb ik geen enkel idee wat een stijlicoon precies is al weet ik vrij zeker dat ik er geen ben. De meeste foto’s die ik van haar heb gezien doen me meer denken aan een derderangs porno-actrice van het type sijlicoon maar dat verklaard dan waarschijnlijk ook direct waarom ze in Duitsland zo populair is. Want dat is na Japan toch wel het meest seksueel verknipte land van de wereld.

    Denk je aan Sylvie, dan denk ik vooral aan haar. Veel haar. Vind ze mooi. Toen ze borstkanker kreeg ging dat haar er allemaal af en was ze opeens knap. Maar daar moest ‘Rafa’ natuurlijk niks van hebben dus liep ze weer met die barbiepruik op haar hoofd stijlvol te wezen op de buis bij onze oosterburen. Het jaar mocht dan geweldig geweest zijn, de oudejaarsavond was dat iets minder. Om twaalf uur werd er flink op los geknald. Vuurwerk, champagne en Rafaels vuist op de tronie van Sylvie. Rafael, normaliter de rust zelve, was namelijk iets zat. En als een voetballer iets zat is, geeft ie een elleboog of – wanneer er geen scheidsrechter in de buurt is – gewoon een rechtse directe.

    Waarschijnlijk was de heer van der Vaart behoorlijk in de olie, want anders kan ik niet verklaren dat je op een feestje in je eigen huis, met heel veel vrienden om je heen, je eigen vrouw vloert. Ze zal wel iets verschrikkelijk aardigs gezegd hebben, maar dan nog. Ik kan me daarom eigenlijk niet voorstellen dat dit de eerste keer is. Het is vast al een keer eerder gebeurd en ook Sylvie weet: het houdt niet op. Niet vanzelf. Waarschijnlijk was dit optreden ‘en plein public’ wel een grote sprong. En sprong ver over ‘the point of no return’. Ze kan nu niet meer doen alsof er niks aan de hand is. Dat zou haar kwalijk genomen worden als ze dat deed. En daarom zit er voor Sylvie niks anders meer op dan de benen te nemen.

    ipad-art-wide-eric-cantona-420x0Rafael is natuurlijk de gebeten hond. Als een echte domme voetballer liet hij ons gelijk weten dat we ons geen zorgen hoeven te maken over zijn spel bij HSV Hamburg. Zodra hij namelijk de deur van het kleedlokaal achter zich dichttrekt is hij vergeten wat hem privé parten speelt. Goed zo. Maar het meest frappante van het hele verhaal is dat nu blijkt dat Sylvie eigenlijk nooit in het huwelijk heeft geloofd. Waarom? Het huwelijk is onder een slecht gesternte gesloten. Tijdens de huwelijksmis ging ze naar het Maria-altaar in de kerk en daar wou de kaars niet branden. Er kwam een aansteker aan te pas en ook de pastoor prevelde hel en verdoemenis over het lontje, maar het wou niet branden. Missschien was het wel te kort. Net als het lontje van Rafael.