• Twee keer niks

    Sinds we allemaal onze foto’s met een telefoontoestel maken zijn de album’s uit de gratie. Verschillende leveranciers proberen ons nog wel met gratis software te verleiden tot het maken van een thematische chronologische beeldverhandeling, maar de meeste mensen beginnen er niet eens meer aan en zetten alle 450 foto’s die ze gemaakt hebben van een doorsnee bezoek aan de Efteling op een harde schijf en kijken er dan verder niet meer naar om. Filmpjes voor in je fototoestel waren weliswaar niet heel duur, ze waren toch te kostbaar om er 20 van te gebruiken in de wachtrij voor de Kaatsheuvelse topattracties. Dit adagium van ‘maak er maar veel dan zit er altijd wel een goede tussen’ gaat weliswaar op, maar heeft zo zijn keerzijde. Je blijft namelijk met een heleboel schijtfoto’s zitten waarvan je je vooraf voorneemt die te wissen, maar die in de praktijk tot je dood harde schijven zullen blijven vervuilen. Want op een gegeven moment is er geen beginnen meer aan.

    En daar doemt nu langzaam een probleem op. Ik maak sinds 2006 mijn foto’s voornamelijk digitaal. Het zij met een camera, het zij met een telefoon. Tot nu toe heeft dat geresulteerd in 14.444 foto’s een totale bestandsgrootte van 52 Gb. Op zich niet veel, maar dat is het resultaat van 7 jaar. En de foto’s worden steeds groter. Omdat opslagcapaciteit steeds goedkoper wordt en ook steeds compacter is dat eigenlijk geen probleem, maar er dient zich wel een ander probleem aan. Wat doe je namelijk als die harde schijf een keer kapot gaat?

    Hier spreekt iemand die voor dit probleem een oplossing had gevonden. Ik heb een paar jaar geleden een NAS gekocht. Ik heb er al vaker over verhandeld en het een toverkastje genoemd. Nou. Daar kom ik bij deze toch even op terug. Want, beste mensen, een NAS kan levensgevaarlijk zijn. Ik kocht twee jaar geleden een LG N2B1D. Mooi apparaat met twee schijven die ik – want ik wilde 100% zekerheid – liet spiegelen. RAID1 heet dat. Wat er op de een staat, staat ook op de ander. Dan ben je veilig denk je. Maar nu komt het probleem. Die NAS draait niet vanzelf. Die draait onder LINUX. En er zijn in deze wereld aperte Microsofthaters die Linux tot het filantropische alternatief hebben gebombardeerd. Een gratis besturingsysteem waarmee je tenminste alles kan wat Windows kan en meer. NAS bouwers zijn ook niet gek en hebben zich bij deze hippies aangesloten en een versie van Linux geadopteerd en die uitgebouwd tot het NAS besturingssysteem. Ziet er gelikt uit en is via een zogenaamde IP-adres in elke internetbrowser te benaderen.

    Totdat je net licht van je afzuigkap aandoet en er kortsluiting ontstaat en de hele groep in de meterkast op zwart gaat. Dan staat je NAS keihard stil en geeft je NAS een foutmelding bij het opstarten. Een foutmelding die je dan gaat opzoeken in een boekje, maar die er niet in staat. Een foutmelding waarvoor je naar LG belt en waarop de mevrouw van LG zegt dat ze geen NAS meer maken, maar de vraag zullen doorzetten naar de technische afdeling. Een fout waar je na twee weken de oplossing voor krijgt. Je moet de firmware opnieuw installeren en de schijven worden daarbij geformateerd. Daar word je vrolijk van. Je koopt een NAS omdat je die zo kunt instellen dat je je bestanden dubbel opslaat, maar als het apparaat zelf kapot gaat kan niemand je meer helpen.

    LG-N2B1 Ik dacht slim te zijn en kocht bij een computerwinkel een dockingstation voor eSATA schijven. Ik dacht dan open ik de bestanden gewoon via USB. Zet ze op een andere schijf en klaar is Klara. Mooi niet. De schijf wordt door zowel OSx als Windows 7 geroemd om zijn formidabele gezondheid, maar daar blijft het ook bij. De schijf is namelijk ook op een manier geformateerd die alleen LG kent en die vertellen het niet. Ik heb tenminste 5 programma’s geinstalleerd die beweren LINUX-RAID partities te kunnen lezen, maar alle 5 geven niet thuis. Linux Ubuntu en Mint herkennen de schijf niet. MDADM – het programma waarmee je in Linux RAID1 kunt instellen – kan er niet mee overweg. Met andere woorden. Ik heb twee schijven. Uiterst gezonde en fijne schijven. Schijven die zacht snorrend als een kat op de vensterbank in de zon hun tevredenheid met je delen. Maar die hun geheimen waarschijnlijk nimmer meer zullen prijsgeven.

    Ben ik veel kwijt? Nee. Ik heb regelmatig een back-up gemaakt van mijn NAS naar een andere NAS (heb er gelukkig twee) en die doet het nog gewoon. Maar het is vervelend. Vooral omdat je iets koopt dat je het gevoel geeft iets goed geregeld te hebben en dat bij de meest voorkomende storing zodanig kapot gaat dat er niks meer mee aan te vangen is. Alsof je een kluis koopt die zo veilig is dat je je spullen er zelf ook niet meer uit kunt halen. So close yet so far.