• Pleitte

    schw11landenGoed nieuws! Mijn fiets is terug. Was je die kwijt dan? Ja, die was ik kwijt. Hij was gejat uit mijn achtertuin. Hij stond niet afgesloten, in het zicht van Jan en vooral alleman, voor het grijpen. En hij stond niet alleen. Een kittige damesfiets met ranke vormen hield mijn ‘ruwe bolster’ gezelschap. Het blijft een eigenaardige bananasplit-tafereel. Hoe duidelijk het soms al na een seconde is, na het ontdekken van een diefstal ga je toch op plekken kijken waarvan je zeker weet dat de fiets daar niet kan staan. Alleen verschijnt nergens in dit filmpje een Frans Bauer. Wel de gezichten van een gedesillusioneerd gezin voor het raam. Mijn twee kinderen hebben net even een iets ander beeld van een boef dan hun vader.

    Nu hebben wij in ons huis aan veel dingen een gebrek maar niet aan fietsen. Ik heb er vijf. Twee MTB’s, een racefiets, een transportfiets en mijn ‘blanke pit’. Je zou dat overdreven kunnen noemen en dat doe ik zelf ook, maar dat maakt de diefstal niet minder erg. Wel minder catastrofaal. De damesfiets kon iets minder goed gemist worden. Die was diezelfde avond al vervangen door een nieuw exemplaar. Een elektrisch exemplaar nog wel.

    De fietsen waren net een kwartaal uit de verzekering. Zul je altijd zien. Tegen beter weten in doe je toch maar aangifte want misschien heb ik zo’n uitzonderlijk goede inboedelverzekering dat deze ook bij grove nalatigheid een fiets, die onafgesloten in een achtertuin  ‘steel mij, steel mij’ roept, toch gaat vergoeden. Uiteraard was hoongelach van de verzekering mijn deel. Zelfs als ie afgesloten in de garage had gestaan viel het nog buiten de dekking. Verzekeringsmaatschappijen zijn tenslotte ook niet dom. Die vergoeden alleen dan een fiets wanneer deze tijdens het rijden onder je kont uit wordt gejat. En dan nog maar de helft.

    Maar wat schetst nu mijn verbazing. Twee weken belde de politie. De fiets van mij was gevonden. Het was alleen niet duidelijk of ik hem terug zou krijgen. Iemand had de fiets gekocht en  hem daarna willen verzekeren. Dat vind ik op zich een vreemd verhaal want volgens mij lukt het helemaal niet om een vier jaar oude fiets te verzekeren zonder originele aankoopbon. Maar dit was wel de officiële lezing. Dat verzekeren lukte de ‘nieuwe eigenaar’ niet omdat de fiets gestolen was en toen meldde deze zich bij de politie. Nobel, maar ongelooflijk stom zo blijkt achteraf. De politie nam de fiets namelijk in beslag en stelde een onderzoek in naar de omstandigheden waaronder de koper de fiets had gekocht. En, en dat is nog belangrijker, van wie? De officier van justitie zou na dit onderzoek bepalen wie nu de rechtmatige eigenaar van mijn fiets was. Als de koper de fiets namelijk te goeder trouw had gekocht was ik, zoals ze dat in de volksmond noemen, ‘de lul’. Nou voelde dat helemaal niet zo want ik had de hoop op mijn fiets al lang opgegeven. Eigenlijk direct nadat deze verdwenen was al, maar ik was toch wel benieuwd.

    plassendeagentDonderdag belde ze op. Ik mocht mijn fiets komen halen. Hij stond in een garage bij de politie. Waar ik zeer benieuwd naar was was wat er nu uit de onderzoek was gekomen. Maar daar deden ze geen mededelingen over. Ook niet of die andere fiets. Dat verraste ze overigens. Dat zeiden ze niet maar ik zag aan het gezicht van de agente dat ze dat niet wist. Ik ben natuurlijk blij dat mijn fiets terecht is maar ik krijg er toch het gevoel bij dat ze hier toch weer redelijk laconiek in handelen. Die fiets is komen aanwaaien. Daar heeft geen agent iets voor moeten doen. De twee aangiftes zijn digitaal gedaan en dat betekent blijkbaar dat die diefstallen niet aan elkaar gerelateerd worden. Ik heb het gevoel dat hier met iets meer inzet meer uit te halen geweest was. Maar misschien heb ik het ook helemaal fout.